Ons Tiny House heeft een hart

Wat bijzonder voelt is dat zo veel vrienden meebouwen aan ons Tiny House. Letterlijk door hun handen uit de mouwen te steken of figuurlijk, door mee te doen met onze crowdfunding. Dit gecombineerd met de duurzame materialen, de installatie die het huis zelfvoorzienend maakt en het kleine oppervlak waardoor we niet meer spullen bezitten dan we écht nodig hebben. Of spullen waar we blij van worden. Dit alles geeft ons Tiny House een uniek verhaal.

”Het huis heeft een hart” zei iemand die ons verhaal aanhoorde. Een mooie, terechte uitspraak. Een warm, groen hart. We hebben het zelf ontworpen. Op maat, ons gezin past er straks precies in. We bouwen het met de handen van onszelf en vrienden. We betalen ons huis met eigen spaargeld en crowdfunding onder vrienden. Er komt geen bank, dus geen hoge hypotheek of veel te dure lening aan te pas. Tijd, energie en enthousiasme steken we in het vinden van een plaats waar we straks legaal mogen staan. Het bouwen van een Tiny House en de zoektocht naar een plek, brengt ons in contact met inspirerende mensen die op wat voor een manier dan ook bezig zijn om de aarde minder te belasten dan we nu doen. Hoe het avontuur ook verder gaat, we hadden dit alles nooit willen missen. Wie de stand van zaken met eigen ogen wil zien: zaterdag 18 maart hebben we weer Open Tiny House!

Gepost in Accommodatie, Geen categorie | Plaats een reactie

Hoe ons Tiny House vordert

We zijn een Open Tiny House en ons debuut op radio en tv verder. Want behalve dat er met hulp van vrienden stug is gebouwd aan ons Tiny House, kreeg het huisje vooral veel aandacht. Op verzoek van Nudge organiseerden we 28 December een Open Tiny House in Westbroek waar ruim 60 mensen op af kwamen. Allemaal geintresseerd in duurzaam, zelfvoorzienend, klein wonen. Hoewel een koude dag, was het erg gezellig rond de vuurkorven en hield ook de chocolademelk en gluhwein ons warm.

RTVUtrecht kreeg hier lucht van en heeft ons live geinterviewd op Radio M (v.a. 38:00) en daarna met kinderen en al gefilmd voor het TVprogramma U Vandaag diezelfde avond. Een mooi item, al zeggen we zelf. Al was de tijd te kort om alle belangrijke redenen te vertellen waarom wij zo willen wonen. We hopen dat nog meer mensen en vooral gemeenten warm lopen voor Tiny Houses. Of tenminste de filosofie er achter.

Gepost in Geen categorie | Plaats een reactie

Dat gaat op een Tiny House lijken.

Het casco staat. Na maanden voorbereiding en 1,5 dag keihard werken, zijn de panelen van Millhome geplaatst. Nu we zo in ons ‘huis’ rondlopen, willen we de indeling toch anders. Bepaalde keuzes in het ontwerp blijken toch niet logisch. Het plan is om het toilet en de douche tegen de achterwand, naast de technische ruimte, te plaatsen. Onder de trap naar de vide komt de werkplek en de wasmachine. De keuken komt aan de zijkant, onder het raam en naast de openslaande deuren. Waardoor we niet links, maar door het midden de loopruimte naar de badkamer hebben. Vide met slaapgedeelte en bedstee voor de kinderen blijven zoals we eerder al hebben ontworpen.

Gepost in Geen categorie | Plaats een reactie

Ontspullen met kinderen

Ontspullen met kinderenHet fanatisme waarmee we ontspullen, proberen we wat te temperen. Aanleiding is de plotselinge verdwijning van een aantal objecten, waaronder Bert en Ernie papschaaltjes. Vanmorgen keek van diep onder uit de vuilnisbak het nachtlamp-eekhoorntje mij verdrietig aan. Om haar heen lagen delen van Juliettes autobaan. Weggegooid, maar niet door mij. We verdenken onze tweejarige dochter er van dat ze, naar ons voorbeeld, al snel denkt: weg er m…ee!

In een Tiny House passen met kinderen, daar werken we naar toe. Tot nu toe zijn dit onze ervaringen:

#1: veel kinderspullen vind ik onzin. Bijvoorbeeld de luiertas (een (rug)tas met een paar handige vakken die je toch al in huis hebt, volstaat ook) een badthermometer (tenzij je iets mankeert waardoor je de temperatuur van badwater niet kunt inschatten) en de flessenwarmer (Dat kan ook au bain marie). Persoonlijk heb ik de indruk dat veel spullen je worden aangepraat, inspelend op het gevoel dat je het beste wilt voor je kind.

#2: veel kinderspullen zijn handig als je de ruimte hebt, maar je kunt ook best wel zonder. Zoals een wipstoel, de kinderwagen (mits je een buikdrager/draagdoek hebt) en een box.

#3: je hebt al snel meer dan genoeg kleding.
Met kinderen was je veel. Broekjes, shirts, rompers, ze verschijnen snel weer schoon in de kast. Ze groeien snel uit kleren, zeker de eerste twee jaar. Daarnaast heeft Juliette een paar favouriete kledingstukken die ze het liefst iedere dag draagt. Net als ik eigenlijk. Op (kinder)kleding kun je enorm veel ruimte besparen.

#4: je hebt al snel meer dan genoeg speelgoed.
Ik denk dat teveel speelgoed het speelplezier juist in de weg staat. En dan speelgoed waar kinderen na een keer spelen niet meer naar omkijken. Omdat het hun creativiteit en fantasie niet prikkelt. Grote kans dat het van goedkoop plastic is gemaakt en er een batterij in moet. Zonde van geld, ruimte en grondstoffen. Natuurlijk ook veel naar buiten!

#5: ruilen, delen en doorgeven is leuk!
Waarom moet je alles hebben en houden? Van mijn leuke zussen krijg ik complete garderobes doorgeschoven van mijn nichtje en neefje. In de kerkgemeenschap waar wij deel van uitmaken, zijn veel jonge gezinnen. We hebben een Facebookgroep waar we kinderspullen weggeven, ruilen of uitlenen. Dat kan natuurlijk ook prima met familie of gezinnen die je kent van sport of school.

Je bent er nog? Dan heb je echt interesse in ontspullen met kinderen ;p. Daarom een tip, een Facebookpagina die ons inspireert: Op Orde – minimalisme in een gezin.

Gepost in Beslommeringen | Plaats een reactie

Ontwikkelingen rond ons Tiny House

Er is veel gebeurd sinds de laatste blogpost. Onze zoon Berend is geboren! De trailer is verbreed, vergroot, versterkt en geschilderd. Ontwerpen van zowel huis als off-grid installatie gemaakt. Gesprekken met gemeente Zeist over de locatie van ons Tiny House. De website Mijn Tiny House gelanceerd voor wie een Tiny House wil laten bouwen (zo enthousiast zijn we) Volg ons Tiny House avontuur op de voet via Facebook . Op dit blog posten we belangrijke updates.

Gepost in Geen categorie | Plaats een reactie

Wij bouwen een Tiny House!

Een paar jaar geleden las ik een artikel in Salt Magazine dat mij niet meer losliet. Over de Tiny House Movement in Amerika. Het inspireerde mij en hielp mij om totaal anders naar ons kleine flatje te kijken. Vaak kregen, en krijgen, wij de vraag: wanneer gaan jullie groter wonen. Soms is het niet eens een vraag maar meer een vaststelling: dat moeten toch snel eens gebeuren. Dat voelt eigenaardig. De flat bevalt ons prima. Natuurlijk mis ik een tuin in de zomer, maar het prachige bos dat zich kilometers uitstrekt naast ons huis, daar kan geen tuin tegenop. We hoeven maar heel weinig ramen te zemen (Niet dat onze ramen nu zo blinkend schoon zijn, maar dat heeft vooral te maken met de haat die we koesteren tegen de activiteit ramenzemen). We stofzuigen relaxt heel het huis vanaf 1 stopcontact. En we kunnen niet veel ballast verzamelen want er past nu eenmaal niet veel in ons huis. En we botsen heus niet steeds tegen elkaar op. Eigenlijk hebben we ruimte genoeg. Ook voor een kind, blijkt. Ook wel voor twee kinderen, ongetwijfeld. Toch word je aan het twijfelen gebracht. Misschien moeten we wel verder kijken naar iets groters.

Dat artikel in Salt verbrijzelde alle twijfel. We blijken onderdeel te zijn van een prachtige beweging: genoegen nemen met genoeg. Niet meer ruimte innemen dan nodig. De aarde zo min mogelijk belasten. Ontspullen.

Tevreden woonden we verder in ons heerlijke flatje. Maar steeds weer bleef mijn oog, ons oog, vallen op artikelen over Tiny Houses. Ook in Nederland blijken mensen er mee aan de slag te gaan. Letterlijk dus: een Tiny House bouwen. Het kriebelde, zou het ook wat voor ons zijn? Zou het misschien zelfs een manier kunnen zijn om naar Frankrijk te gaan? Want ondanks dat we klein leven, het leven is duur. Zo’n hypotheek in het midden van het land, dat geeft aardig wat maandlasten (Laat staan als we een groter huis zouden kopen!). Zeker nu met een tweede kind op komst. We hebben niets te klagen, Gijsbert heeft zijn bedrijf, ik heb een baan, we hebben het goed. Maar lekker sparen (om te emigreren), dat lukt gewoon niet.

Kijk ons blij zijn!

En nu hebben we een trailer gekocht. Om zelf een Tiny House te bouwen. We gaan het gewoon proberen. De eerste stap is gezet. Onze droom over Frankrijk heeft een nieuwe dimensie gekregen.

Dit moet uiteindelijk ongeveer 9m lang en 3m breed worden...

Gepost in Accommodatie, Ontdekkingen | Plaats een reactie

We dromen door

Twee jaar geleden schreven we ons laatste blog. Er is wat veranderd: Juliette is geboren, alweer bijna twee. De droom is hetzelfde gebleven: wonen in Frankrijk. Twee nieuwe gebieden in Frankrijk hebben we ontdekt. Toen Juliette zes maanden oud was, campeerden we in de Cevennen. Ruige, afwisselende natuur. Eeuwenoude, dikke kastanjebomen wisselen af met fruitbomen. Heerlijk kimaat. Een boeiende, ietwat bloederige geschiedenis waarin Hugenoten vanalles doen en meemaken. Waar mijn oma van afstamd dus vond ik het extra intressant. Ook in de eeuwen daarna zijn de Cevennen een schuilplaats voor vluchtelingen. Er zijn een aantal protestantse kerken te vinden in de Cevennen, waar we er op zondag een van bezochten. Iets wat voor ons ook flink meetelt wanneer we een keuze maken voor een nieuwe woonplaats. We zagen een vervallen kerk met mooie bijgebouwen, vlakbij de GR StevensonRoute:  als we dat nou eens konden kopen voor een symbolisch bedrag van 1 euro…

Juliette was net een jaar toen we haar meenamen op een trektocht door de Vogezen. We wandelden van onbemande hut naar hut met een bolderkar. Of dat niet erg spannend is met zo’n klein meisje, vroegen mensen. Nou nee, het was juist heerlijk. Ze genoot van haar uitzicht vanuit de rugdrager, liep zelf stukjes mee en was savonds zo moe dat ze heerlijk sliep.
Deze winter heeft de Vogezen ons opnieuwe verwelkomd, met veel sneeuw. Sneeuwschoenwandelen, skieen, sleeen…heerlijk! En natuurlijk keken we ook daar stiekem naar projectjes: vervallen boerderijen met grote schuren. Zou daar onze herberg in passen? Wat zijn de voordelen van wonen in de Vogezen? Mooie natuur, sneeuwzeker in de winter en dicht bij Nederland. Nadeel: voor Franse begrippen veel regen.

We dromen door!

Gepost in Geen categorie, Outdoor | Plaats een reactie

Uitdaging

Teruglezend zie ik dat we op dit blog zowel over Nepal als Schotland droomden. En het daar niet bij lieten. We hebben de Himalaya doorkruist, hijgend op Gokyo Peak gestaan en vloekend de Cho La Pass overgestoken (Dat hijgen en vloeken kwam vooral uit mij, Karin). We hebben in lodges rond op yakpoep verwarmde kachels gezeten, Dal Bath gegeten, liters ginger tea gedronken, het water zien bevriezen in onze waterflessen wanneer de nacht inviel. We hebben genoten van het bijzondere, taaie volk der Sherpa’s en de niet in foto’s of woorden te vatten besneeuwde bergreuzen rondom ons.

Een half jaar later volgden we onze Schotlanddroom en liepen we met de wind in onze haren over Isle of Skye. We hebben de Old Man Of Storr de hand geschud, bier gedronken in de pub na de beklimming van de Sgurr Nan Gillean (Net niet de top gehaald vanwege teveel harde wind en regen en te weinig begaanbaar pad op het eind naar de zin van Karin). En nog veel vaker bier gedronken in de pub na stevige wandelingen. We hebben sigaren gerookt en whisky gedronken bij het kampvuur, in het wild gekampeerd en toen natuurlijk naakt gezwommen in de rivier. We hebben zo’n 10 minuten roerloos, verbaast over elkaars aanwezigheid, oog in oog gestaan met een prachtig hert.

Allemaal niets vergeleken met de uitdaging die nu voor ons ligt: een kind baren en daar goede ouders voor zijn. Dus dromen we nu van mooie bergwandelingen maken en avonturen beleven met een klein hummeltje op onze rug. Eens zien, of we dat gaan waarmaken. Of we emigreren naar Frankrijk ooit gaan waarmaken. Ons bezoek aan Nepal en Schotland lijkt een hoopgevend signaal.

Gepost in Geen categorie | Plaats een reactie

Michelin

Ja, het is al even geleden dat er hier gepost is. Maar voor ieder die zich al verheugde dat de droom passé is of in duigen is gevallen: geenszins!  Au contraire…levendig als ooit. Alleen ben je soms even met andere dingen bezig. Zoals gewoon leven. Maar we zijn terug, sterker dan ooit…

Vandaag wil ik het hebben over de Michelin-gids. Nee niet die gids met sterren en heerlijkheden op culinair gebied. Maar die andere, vol met lijntjes op papier die de verbeelding prikkelen en je meevoeren naar onontdekte gebieden: de onovertroffen Michelin-routegidsen.

Afgelopen herfst waren we weer op vakantie in ons vertrouwde dorpje Cantignergues. Een trip down memory lane, of zoals ze in Frankrijk zeggen: Un pèlerinage sur les lieux du passé.
Het wakkerde de Franse droom weer aan tot een groot vreugdevuur en allerlei vergezichten en visioenen ontstonden, onze beperkte middelen ten spijt.

Met in gedachten de ooit geformuleerde lijst van randvoorwaarden waarin een camping / gebied aan moet voldoen.

Al bladerend door de Michelin-gids kwam er een short-list van gebieden die de moeite waard zijn om nader te onderzoeken. Wat ze met elkaar gemeen hebben is dat het in een mooi gebied ligt, niet in de bekende toeristencentra en er wel sprake is van enige hoogteverschillen.

Met stip bovenaan staan de Cevennes, een gebied naast de Ardèche, nog ongerept en grotendeels onontdekt door het grote publiek. Wij hopen daar dit jaar op vakantie te gaan om de boel daar eens even flink te verkennen en te speuren naar mogelijkheden en te ontdekken of we ons daar thuis voelen. Er zal regelmatig gestaard worden in de etalages van de makelaar aldaar met alle gevolgen van dien.

Maar eerst moet er een baby gebaard worden. Tot die tijd doen we het met de lijntjes in de Michelin-gids.

Gepost in Accommodatie, Ontdekkingen | Plaats een reactie

Waar de droom begint…

Als je ooit een droom wilt verwezenlijken, dan moet je ergens beginnen. Het belangrijkste stap is die in je hoofd. Het besluit om nu, vandaag, hier, te beginnen om de droom te realiseren.

Wij hopen dit najaar naar Nepal te gaan. Een droom die we samen al een aantal jaren hebben. Zoiets kost een emmer tijd en een bak geld. Jaar na jaar ging voorbij zonder dat we naar Nepal gingen en elke keer zeiden we: “ja, dat moeten we doen, we moeten het gewoon plannen”. En dit jaar, op 1 januari, toen we terugblikten en samen plannen smeden, hebben we het besluit genomen: Hora Est! We zijn aan het sparen en we hebben de tijd gereserveerd en kunnen dit even geen andere vakanties plannen, hoe graag we ook zouden willen…
Inmiddels zijn de tickets geboekt en worden de detail van het avontuur steeds duidelijker en we verheugen ons er sterk op.

Ik moest laatst denken dat het met onze Franse droom (die weer heftig is aangewakkerd door oa de Tour en het slechte weer in Nederland) niet anders is. Het is een droom waarover we het elk jaar heel erg eens zijn dat we deze droom samen delen. Toch zou er een moment moeten komen dat we zeggen: “De tijd is rijp. Wij gaan deze droom realiseren en wij zitten over 4 of 5 jaar in het Franse”. Tot die tijd kunnen we dan sparen, de taal leren / verbeteren, de vaardigheden die we denken nodig te hebben aanscherpen en een degelijk plan maken, op zoek naar accommodatie, alle beren op de weg tot moes slaan, grote hoeveelheden vlokken en stroop inslaan en onze vrienden en familie rustig laten wennen aan dit idee.

Wanneer komt dat moment? Het borrelt soms al in mijn hart. Meer dan een jaar geleden. Het zou zo maar eens kunnen komen. Zomaar die knop om in het hoofd. Zomaar die eerste concrete stappen…Zomaar dat moment dat je elkaar aankijkt en hetzelfde ziet. “Kom, we gaan ervoor”. Houdt dit blog in de gaten voor het meest kakelverse nieuws omtrent onze wilsbesluiten in deze…! Spontane donaties zijn in de tussentijd uiteraard van harte welkom.

Maar ja. Voor hetzelfde geld komen we in Nepal iets tegen wat deze droom overruled en zitten we over een paar jaar tussen de sherpa’s…Namasté!

Gepost in Geen categorie | Plaats een reactie