Wij bouwen een Tiny House!

Een paar jaar geleden las ik een artikel in Salt Magazine dat mij niet meer losliet. Over de Tiny House Movement in Amerika. Het inspireerde mij en hielp mij om totaal anders naar ons kleine flatje te kijken. Vaak kregen, en krijgen, wij de vraag: wanneer gaan jullie groter wonen. Soms is het niet eens een vraag maar meer een vaststelling: dat moeten toch snel eens gebeuren. Dat voelt eigenaardig. De flat bevalt ons prima. Natuurlijk mis ik een tuin in de zomer, maar het prachige bos dat zich kilometers uitstrekt naast ons huis, daar kan geen tuin tegenop. We hoeven maar heel weinig ramen te zemen (Niet dat onze ramen nu zo blinkend schoon zijn, maar dat heeft vooral te maken met de haat die we koesteren tegen de activiteit ramenzemen). We stofzuigen relaxt heel het huis vanaf 1 stopcontact. En we kunnen niet veel ballast verzamelen want er past nu eenmaal niet veel in ons huis. En we botsen heus niet steeds tegen elkaar op. Eigenlijk hebben we ruimte genoeg. Ook voor een kind, blijkt. Ook wel voor twee kinderen, ongetwijfeld. Toch word je aan het twijfelen gebracht. Misschien moeten we wel verder kijken naar iets groters.

Dat artikel in Salt verbrijzelde alle twijfel. We blijken onderdeel te zijn van een prachtige beweging: genoegen nemen met genoeg. Niet meer ruimte innemen dan nodig. De aarde zo min mogelijk belasten. Ontspullen.

Tevreden woonden we verder in ons heerlijke flatje. Maar steeds weer bleef mijn oog, ons oog, vallen op artikelen over Tiny Houses. Ook in Nederland blijken mensen er mee aan de slag te gaan. Letterlijk dus: een Tiny House bouwen. Het kriebelde, zou het ook wat voor ons zijn? Zou het misschien zelfs een manier kunnen zijn om naar Frankrijk te gaan? Want ondanks dat we klein leven, het leven is duur. Zo’n hypotheek in het midden van het land, dat geeft aardig wat maandlasten (Laat staan als we een groter huis zouden kopen!). Zeker nu met een tweede kind op komst. We hebben niets te klagen, Gijsbert heeft zijn bedrijf, ik heb een baan, we hebben het goed. Maar lekker sparen (om te emigreren), dat lukt gewoon niet.

Kijk ons blij zijn!

En nu hebben we een trailer gekocht. Om zelf een Tiny House te bouwen. We gaan het gewoon proberen. De eerste stap is gezet. Onze droom over Frankrijk heeft een nieuwe dimensie gekregen.

Dit moet uiteindelijk ongeveer 9m lang en 3m breed worden...

Gepost in Accommodatie, Ontdekkingen | Plaats een reactie

We dromen door

Twee jaar geleden schreven we ons laatste blog. Er is wat veranderd: Juliette is geboren, alweer bijna twee. De droom is hetzelfde gebleven: wonen in Frankrijk. Twee nieuwe gebieden in Frankrijk hebben we ontdekt. Toen Juliette zes maanden oud was, campeerden we in de Cevennen. Ruige, afwisselende natuur. Eeuwenoude, dikke kastanjebomen wisselen af met fruitbomen. Heerlijk kimaat. Een boeiende, ietwat bloederige geschiedenis waarin Hugenoten vanalles doen en meemaken. Waar mijn oma van afstamd dus vond ik het extra intressant. Ook in de eeuwen daarna zijn de Cevennen een schuilplaats voor vluchtelingen. Er zijn een aantal protestantse kerken te vinden in de Cevennen, waar we er op zondag een van bezochten. Iets wat voor ons ook flink meetelt wanneer we een keuze maken voor een nieuwe woonplaats. We zagen een vervallen kerk met mooie bijgebouwen, vlakbij de GR StevensonRoute:  als we dat nou eens konden kopen voor een symbolisch bedrag van 1 euro…

Juliette was net een jaar toen we haar meenamen op een trektocht door de Vogezen. We wandelden van onbemande hut naar hut met een bolderkar. Of dat niet erg spannend is met zo’n klein meisje, vroegen mensen. Nou nee, het was juist heerlijk. Ze genoot van haar uitzicht vanuit de rugdrager, liep zelf stukjes mee en was savonds zo moe dat ze heerlijk sliep.
Deze winter heeft de Vogezen ons opnieuwe verwelkomd, met veel sneeuw. Sneeuwschoenwandelen, skieen, sleeen…heerlijk! En natuurlijk keken we ook daar stiekem naar projectjes: vervallen boerderijen met grote schuren. Zou daar onze herberg in passen? Wat zijn de voordelen van wonen in de Vogezen? Mooie natuur, sneeuwzeker in de winter en dicht bij Nederland. Nadeel: voor Franse begrippen veel regen.

We dromen door!

Gepost in Geen categorie, Outdoor | Plaats een reactie

Uitdaging

Teruglezend zie ik dat we op dit blog zowel over Nepal als Schotland droomden. En het daar niet bij lieten. We hebben de Himalaya doorkruist, hijgend op Gokyo Peak gestaan en vloekend de Cho La Pass overgestoken (Dat hijgen en vloeken kwam vooral uit mij, Karin). We hebben in lodges rond op yakpoep verwarmde kachels gezeten, Dal Bath gegeten, liters ginger tea gedronken, het water zien bevriezen in onze waterflessen wanneer de nacht inviel. We hebben genoten van het bijzondere, taaie volk der Sherpa’s en de niet in foto’s of woorden te vatten besneeuwde bergreuzen rondom ons.

Een half jaar later volgden we onze Schotlanddroom en liepen we met de wind in onze haren over Isle of Skye. We hebben de Old Man Of Storr de hand geschud, bier gedronken in de pub na de beklimming van de Sgurr Nan Gillean (Net niet de top gehaald vanwege teveel harde wind en regen en te weinig begaanbaar pad op het eind naar de zin van Karin). En nog veel vaker bier gedronken in de pub na stevige wandelingen. We hebben sigaren gerookt en whisky gedronken bij het kampvuur, in het wild gekampeerd en toen natuurlijk naakt gezwommen in de rivier. We hebben zo’n 10 minuten roerloos, verbaast over elkaars aanwezigheid, oog in oog gestaan met een prachtig hert.

Allemaal niets vergeleken met de uitdaging die nu voor ons ligt: een kind baren en daar goede ouders voor zijn. Dus dromen we nu van mooie bergwandelingen maken en avonturen beleven met een klein hummeltje op onze rug. Eens zien, of we dat gaan waarmaken. Of we emigreren naar Frankrijk ooit gaan waarmaken. Ons bezoek aan Nepal en Schotland lijkt een hoopgevend signaal.

Gepost in Geen categorie | Plaats een reactie

Michelin

Ja, het is al even geleden dat er hier gepost is. Maar voor ieder die zich al verheugde dat de droom passé is of in duigen is gevallen: geenszins!  Au contraire…levendig als ooit. Alleen ben je soms even met andere dingen bezig. Zoals gewoon leven. Maar we zijn terug, sterker dan ooit…

Vandaag wil ik het hebben over de Michelin-gids. Nee niet die gids met sterren en heerlijkheden op culinair gebied. Maar die andere, vol met lijntjes op papier die de verbeelding prikkelen en je meevoeren naar onontdekte gebieden: de onovertroffen Michelin-routegidsen.

Afgelopen herfst waren we weer op vakantie in ons vertrouwde dorpje Cantignergues. Een trip down memory lane, of zoals ze in Frankrijk zeggen: Un pèlerinage sur les lieux du passé.
Het wakkerde de Franse droom weer aan tot een groot vreugdevuur en allerlei vergezichten en visioenen ontstonden, onze beperkte middelen ten spijt.

Met in gedachten de ooit geformuleerde lijst van randvoorwaarden waarin een camping / gebied aan moet voldoen.

Al bladerend door de Michelin-gids kwam er een short-list van gebieden die de moeite waard zijn om nader te onderzoeken. Wat ze met elkaar gemeen hebben is dat het in een mooi gebied ligt, niet in de bekende toeristencentra en er wel sprake is van enige hoogteverschillen.

Met stip bovenaan staan de Cevennes, een gebied naast de Ardèche, nog ongerept en grotendeels onontdekt door het grote publiek. Wij hopen daar dit jaar op vakantie te gaan om de boel daar eens even flink te verkennen en te speuren naar mogelijkheden en te ontdekken of we ons daar thuis voelen. Er zal regelmatig gestaard worden in de etalages van de makelaar aldaar met alle gevolgen van dien.

Maar eerst moet er een baby gebaard worden. Tot die tijd doen we het met de lijntjes in de Michelin-gids.

Gepost in Accommodatie, Ontdekkingen | Plaats een reactie

Waar de droom begint…

Als je ooit een droom wilt verwezenlijken, dan moet je ergens beginnen. Het belangrijkste stap is die in je hoofd. Het besluit om nu, vandaag, hier, te beginnen om de droom te realiseren.

Wij hopen dit najaar naar Nepal te gaan. Een droom die we samen al een aantal jaren hebben. Zoiets kost een emmer tijd en een bak geld. Jaar na jaar ging voorbij zonder dat we naar Nepal gingen en elke keer zeiden we: “ja, dat moeten we doen, we moeten het gewoon plannen”. En dit jaar, op 1 januari, toen we terugblikten en samen plannen smeden, hebben we het besluit genomen: Hora Est! We zijn aan het sparen en we hebben de tijd gereserveerd en kunnen dit even geen andere vakanties plannen, hoe graag we ook zouden willen…
Inmiddels zijn de tickets geboekt en worden de detail van het avontuur steeds duidelijker en we verheugen ons er sterk op.

Ik moest laatst denken dat het met onze Franse droom (die weer heftig is aangewakkerd door oa de Tour en het slechte weer in Nederland) niet anders is. Het is een droom waarover we het elk jaar heel erg eens zijn dat we deze droom samen delen. Toch zou er een moment moeten komen dat we zeggen: “De tijd is rijp. Wij gaan deze droom realiseren en wij zitten over 4 of 5 jaar in het Franse”. Tot die tijd kunnen we dan sparen, de taal leren / verbeteren, de vaardigheden die we denken nodig te hebben aanscherpen en een degelijk plan maken, op zoek naar accommodatie, alle beren op de weg tot moes slaan, grote hoeveelheden vlokken en stroop inslaan en onze vrienden en familie rustig laten wennen aan dit idee.

Wanneer komt dat moment? Het borrelt soms al in mijn hart. Meer dan een jaar geleden. Het zou zo maar eens kunnen komen. Zomaar die knop om in het hoofd. Zomaar die eerste concrete stappen…Zomaar dat moment dat je elkaar aankijkt en hetzelfde ziet. “Kom, we gaan ervoor”. Houdt dit blog in de gaten voor het meest kakelverse nieuws omtrent onze wilsbesluiten in deze…! Spontane donaties zijn in de tussentijd uiteraard van harte welkom.

Maar ja. Voor hetzelfde geld komen we in Nepal iets tegen wat deze droom overruled en zitten we over een paar jaar tussen de sherpa’s…Namasté!

Gepost in Geen categorie | Plaats een reactie

Proosten met Prosecco

In een hal van een intercity richting Nijmegen, wiegen we heen en weer. Wij reizigers voor wie geen zitplaatsen meer zijn. Langs de ramen sijpelt regen, een vouwfiets rolt om. Wij kijken langs elkaar en verdragen.

Tot een jongen bukt en in zijn rugzak graait. De vangst is: een stuk broekspijp, een verfrommeld shirt, een donkergroene fles en, na nog even graven, een theeglas. Voorzichtig schenkt hij zichzelf een glaasje Prosecco in. Kijkt op, ziet mij kijken, grijnst, ik lach en hij proost naar mij. Heft de fles omhoog en knikt uitnodigend, ik schud van nee. Proost dan naar de mensen rond hem en neemt een flinke slok. Op het leven!

Gepost in Beslommeringen | Plaats een reactie

Tijd voor een gedicht

Déjeuner onder het vee

Wij zaten in het gras en
om ons heen zo ver je zag
graasde het vee en lag

tussen ons in op een matras
het déjeuner: worst en diverse
soorten kaas, een stuk paté

jij sneedt het brood en ik schonk
de wijn benieuwd hoe het vandaag
zou zijn en dronk

de worst was boeuf et porc
twee in een lieflijk heuvelland
en in de zon verdorde dieren
god hebbe hun zielen

kaasjes met de dode kleur
van keldermuren, in doosjes
met vrolijk mekkerende geiten
en monniken, caprice de dieux

een plak paté met vette randen
de zachte levers van ganzen, ziek
gemeste vogels, oiseaux pathétiques

en toen was alles op
waren wij eindelijk alleen
het vee herkauwde om ons heen
wij sliepen nog een uur of twee
de zon stond recht op onze kop.

Rutger Kopland

Gepost in Zinvolle Zondag | Plaats een reactie

Ridders te stalen ros

Precies een jaar geleden waren wij op fietsvakantie in eigen land. In eigen omgeving zelfs. Vanuit huis fietsten we naar Heveadorp waar we twee nachten bleven in B&B de Kleine Valkenier (aanrader) en overdag door de Bergen van Arnhem wandelden. Daarna fietsten we naar Otterlo en daarvandaan naar Ermelo, waar we op campings hebben overnacht.

Precies een jaar geleden werden zomerse temperaturen gemeten. Het was mijn eerste ervaring: een fietsvakantie met de tent op zak. Ik heb genoten. Omdat je weer met eigen ogen ziet hoe mooi en afwisselend Nederland is. Het ultieme gevoel van vrijheid; alles bij je hebben en nergens te worden verwacht. Ook het enthousiast groeten bij het passeren van andere fietsvakantiegangers. De uitwisseling der wapenfeiten, ‘s avonds op de camping: de een heeft in een nog gekker land gefietst dan de ander, onder de meest barre weersomstandigheden en in heel levensbedreigende situaties. Alsof je tot een geheim genootschap behoort waarin wij ons slechts schildknaapjes voelden.  Want ja, meer mensen waren met het prachtige weer op het briljante plan gekomen te gaan fietsen. Sommige natuurcampings hadden dan ook iets weg van een festivalterrein.

Ik zou erg graag eens in Frankrijk willen fietsen. Al zie ik erg tegen de hellingen op. Maar uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat het precies hetzelfde als met wandelen is: rustig opbouwen en je eigen tempo blijven fietsen, dan kom je er wel.

Ik werd aan deze fietsvakantie herinnerd omdat ik zojuist huiverend met de hond buiten liep. Er was verder niemand op straat. Door de regen, wind en kou, terwijl donder langs de hemel rolde, kwam een ouder echtpaar aanfietsen. Bepakt en bezakt. Blijmoedig glimlachend keken ze mij aan. Ik heb ze extra enthousiast begroet want medevakantiefietsers komen ze, denk ik, bijna niet tegen. Zij zijn natuurlijk de echte helden. ‘There’s no such thing as bad weather, just soft people.’

Gepost in Accommodatie, Outdoor | Plaats een reactie

Vlaggen

Het is maandagavond 23 april, 17:08 uur, ik verlaat mijn werk, loop naar station Rotterdam en tref daar mijn nichtje. Wij stappen in de trein naar Amsterdam. Tweemaal vragen wij verschrikt aan medepassagiers of we er al zijn. Gelijk twee plattelandsmeisjes, voor het eerst naar de Grote Boze stad. Trouwens, ik voel mij als brave, hardwerkende burger sowieso heel wild: naar een concert op de doorgaans suffe maandagavond, weten dat de wekker je de volgende ochtend om half 7 gewoon weer meedogenloos naar je plicht roept.

De avond verloopt als volgt: nabij Amsterdam Centraal raken wij van slag omdat eetcafé Dwaze Zaken bomvol zit en restaurants er om heen ook. Op maandagavond. Vreemde stad. Hoewel het wel heel erg bourgondisch is natuurlijk. (De link met het thema van ons blog is bij deze gelegd) We belanden in een louche chinees restaurantje waar we taaie kip met opgewarmde nasi eten en IceTea drinken. Om die reden wel slechts voor 5,- en razendsnel opgediend. Een oude vriend schuift nog even aan. Een uur is kort als je elkaar lang niet gezien hebt maar om 20:00 uur nemen we dan toch de tram naar de Melkweg. Aldaar paraderen we zelfverzekerd, met mijn nieuwe smartphone met navigatiesysteem voor ons uit gestoken, de verkeerde kant op (Volgende keer maar weer ouderwets de weg vragen). Eindelijk in de Melkweg lopen we het concert van Brooke Fraser binnen, waar wij vanaf een ideale, claustrofobieloze plek op de galerij, dichtbij het podium, op de kruintjes kijken van alle aanwezigen. We kwamen als laatsten binnen, maar kregen de beste plek omdat net op dat moment de galerij open ging.

Brooke Fraser is erg grappig en, iets belangrijker, heeft prachtige teksten en zingt geweldig. Het nummer Flags van Brooke Fraser mag ik u, zeker in het kader van 4 mei, niet onthouden. Oren open, ogen dicht:

De laatsten zullen de eersten zijn…

Gepost in Cultuur, Muziek | Plaats een reactie

Gratis Briljant Wandelvakantie-Idee

Soms word je opgeschrikt door muziek die verder dringt dan je gehoor: recht je hart in en daar een speciaal plekje verovert. Omdat de muziek behalve echt goed is, je ook raakt. Omdat de teksten heel dicht je eigen gevoel en gedachten naderen. Of je juist aan het denken zetten. Omdat je zeker weet dat de muzikanten ook echt geloven wat ze zingen en spelen. Omdat ze de teksten zelf geschreven hebben, vanuit hun eigen hart.

Mumford & Sons is nog een vrij verse band. Zo’n band waar je dankbaar voor bent dat ze bestaan.  Ze maken rauwe, bezielde, met doorrookte stem gezongen, Country-achtige, religieus getinte Folkliedjes (waar wij sowieso voorstander van zijn) die je of theatraal doen meebrullen of je stilzwijgend achterover in de bank doen zakken. Goed, luister zelf en oordeel zelf. (Volume op maximaal vereist)

Wij willen ze graag eens live horen. Een ticket boeken voor PinkPop waar ze de maandag optreden was een onmogelijke missie. Gijsbert ontdekte dat ze ook op Rockness spelen in Schotland. Wat is een betere plek om Mumford & Sons live te horen dan in hun eigen mistige moederland tussen de Schotse bergen bij het mysterieuze monstermeer? Als afsluiter van een geweldige wandelweek aldaar? Want ja, dat was het briljante plan dat vervolgens ontstond. Om het concert op vrijdag 8 juni te combineren met een wandelvakantie in Schotland. Hoe ultiem is dat: genieten van de natuur en van goede muziek. Awake My Soul live beleven terwijl op de achtergrond bergen oprijzen?

Toen wij met glazige, verlangende ogen voor ons uit staarden, kwamen verantwoordelijke gedachten bruut roet in het eten strooien. Want wij hebben nog een wandelvakantieplan dat we dit jaar willen realiseren. Wat veel geld kost… allebei kan niet. Dan moet een mens keuzes maken. En we kozen toch voor het andere plan want dat is al een paar jaar een wens.

Hierbij geven we ons briljante idee gratis weg. Wandelen in Schotland en Mumford & Sons live horen, dat komt voor ons vast nog wel een keertje goed. Wie weet, volgend jaar.

Awake My Soul

How fickle my heart and how woozy my eyes
I struggle to find any truth in your lies
And now my heart stumbles on things I don’t know
My weakness I feel I must finally show

Lend me your hand and we’ll conquer them all
But lend me your heart and I’ll just let you fall
Lend me your eyes I can change what you see
But your soul you must keep, totally free
Har har, har har
har har, har har

awake my soul…
awake my soul…

How fickle my heart and how woozy my eyes
I struggle to find any truth in your lies
And now my heart stumbles on things I don’t know
My weakness I feel I must finally show
Har har, har har
har har, har har

In these bodies we will live,
in these bodies we will die
Where you invest your love,
you invest your life

In these bodies we will live,
in these bodies we will die
Where you invest your love,
you invest your life

awake my soul…
awake my soul…
awake my soul…
For you were made to meet your maker

awake my soul…
awake my soul…
awake my soul…
For you were made to meet your maker
You were made to meet your maker

Gepost in Briljante plannen, Muziek, Outdoor | Plaats een reactie