Precies een jaar geleden waren wij op fietsvakantie in eigen land. In eigen omgeving zelfs. Vanuit huis fietsten we naar Heveadorp waar we twee nachten bleven in B&B de Kleine Valkenier (aanrader) en overdag door de Bergen van Arnhem wandelden. Daarna fietsten we naar Otterlo en daarvandaan naar Ermelo, waar we op campings hebben overnacht.
Precies een jaar geleden werden zomerse temperaturen gemeten. Het was mijn eerste ervaring: een fietsvakantie met de tent op zak. Ik heb genoten. Omdat je weer met eigen ogen ziet hoe mooi en afwisselend Nederland is. Het ultieme gevoel van vrijheid; alles bij je hebben en nergens te worden verwacht. Ook het enthousiast groeten bij het passeren van andere fietsvakantiegangers. De uitwisseling der wapenfeiten, ‘s avonds op de camping: de een heeft in een nog gekker land gefietst dan de ander, onder de meest barre weersomstandigheden en in heel levensbedreigende situaties. Alsof je tot een geheim genootschap behoort waarin wij ons slechts schildknaapjes voelden. Want ja, meer mensen waren met het prachtige weer op het briljante plan gekomen te gaan fietsen. Sommige natuurcampings hadden dan ook iets weg van een festivalterrein.
Ik zou erg graag eens in Frankrijk willen fietsen. Al zie ik erg tegen de hellingen op. Maar uit betrouwbare bron heb ik vernomen dat het precies hetzelfde als met wandelen is: rustig opbouwen en je eigen tempo blijven fietsen, dan kom je er wel.
Ik werd aan deze fietsvakantie herinnerd omdat ik zojuist huiverend met de hond buiten liep. Er was verder niemand op straat. Door de regen, wind en kou, terwijl donder langs de hemel rolde, kwam een ouder echtpaar aanfietsen. Bepakt en bezakt. Blijmoedig glimlachend keken ze mij aan. Ik heb ze extra enthousiast begroet want medevakantiefietsers komen ze, denk ik, bijna niet tegen. Zij zijn natuurlijk de echte helden. ‘There’s no such thing as bad weather, just soft people.’