Dromen over Frankrijk

Minimalistisch aanrommelen

Ergens in de stille oceaan zwemt een babyschildpad met de slipper van Juliette om zijn nek. Ik had mij nog zo voorgenomen om minder en zeker geen rommel meer te kopen. Kwaliteit, als het maar even kan tweedehands. Met een aan fanatisme grenzend enthousiasme zette ik twee jaar geleden de eerste stappen naar een duurzamere, minimalistische levenstijl. Geïrriteerd door de koopzieke, overspannen wegwerpcultuur, bezorgd over de aarde die we onze kinderen nalaten en geïnspireerd door mensen die anders gingen leven. Ik kocht bamboetandenborstels, maakte mijn eigen wasmiddel in een pruttelende pan op het fornuis, liep met raar haar rond omdat ik olijfoliezeep ging gebruiken en de kinderen schilderden ontevreden met eco-verf omdat de kleuren nogal mat zijn.

De warme zomerdagen braken aan en Juliette had nog geen sandalen. In een pauze van mijn werk holde ik een willekeurige winkel in, kocht goedkope rubberen slippers met een roze strik. Natuurlijk vond Juliette ze prachtig en natuurlijk waren ze na een week kapot. Ik voelde me schuldig. En dat schuldgevoel begon steeds vaker op te duiken, omdat ik in de vaart van het leven weer in oude patronen verviel. De groene-eco-vegan-duurzame wereld waar ik in terecht was gekomen, bleek vol mooie, inspirerende mensen te zitten. Maar ook zeurkousen die anderen bekritiseren in hun duurzame pogingen omdat zij het zelf véél beter doen of ondanks dat ze zelf helemaal niéts doen om de aarde iets beter achter te laten dan dat ze haar hebben aangetroffen.

Van hen en mezelf werd ik erg moe. Dat leek mij ook niet de bedoeling.

Op een dag verschenen we in een artikel van Vrij Nederland. Peinzend bekeek ik de opzich mooie foto’s die van ons interieur zijn gemaakt toen we er zelf niet waren. Het was duidelijk, er waren wat spullen afgevoerd. Naast mij stapte Berend uit zijn broek, die als een kokertje overeind op de grond bleef staan, en beende weg, een spoor van duplo achter zich aan. Juliette probeerde met lange slierten tape een kleurplaat aan de wand te plakken. Scheef.
Ik tuurde weer naar de fotos. Toen zag ik het: ons karakter was uit het huis ontspuld. Wij houden nu eenmaal van een niet al te aangeharkte wereld. Doe mij maar kleuren en spel en verrassingen. Dan voel ik mij thuis.

Minimalisme, onder andere,  helpt mij om bewust te worden en te blijven van wat ik echt van waarde vind in mijn leven. Om keuzes te maken waarmee ik beter voor mijzelf, mijn omgeving en de aarde zorg. Om inzicht te krijgen in welke ballast in de weg zit om naar deze waarden te leven. Dat gaat over spullen maar meer nog over mentale ballast zoals schuldgevoelens, angsten, verwachtingen en oordeel van mijzelf en anderen. Minimalisme gaat over loslaten, maar je hoeft jezelf niet te verliezen.

Ik besluit om mij te richten op mensen die mij daarin aanmoedigen. Inclusief mijn kinderen. Zij, de grootste rommelkonten, hebben het minimalisme pas écht in de vingers. Zij kunnen nog in alle openheid, zonder oordeel naar een ander kijken, het leven in alle puurheid beschouwen. Zij kunnen zich vermaken met een mandje knijpers en honderd keer brullend door dezelfde plas rennen zonder zich te vervelen.

Share and Enjoy !

0Shares
0 0