Dromen over Frankrijk

Door schade en schande

”Houd het lieveheersbeestje niet te lang op je hand.” zeg ik, ”Dat vinden ze niet fijn.” Juliette laat het diertje van haar ene naar haar andere hand lopen en weer terug. Niet veel later hoor ik een verschrikte krijs, het beestje heeft in haar hand gebeten. Ik wist niet dat lieveheersbeestjes dat deden, maar het heeft groot gelijk natuurlijk.

Tijdens het avondeten meldt Juliette plechtig: ”Ik heb nu geleerd dat ik lieveheersbeestjes niet te lang op mijn hand moet houden”. Ik knik goedkeurend. ”En dat ik niet met een hekje van een bolderkar moet springen, niet in het prikkelpad moet rennen en dat ik niet op de trampoline moet fietsen.”, vervolgt ze. Het eerste voorval is op school gebeurd, ik heb nog steeds niet scherp hoe precies alleen dat ze er een blauwe plek aan over hield. Het tweede voorval was toen ze met een vriendinnetje tikkertje speelde hier in Kleinhuizen en ze languit in de brandnetels vielen. De derde gebeurtenis vond een aantal weken geleden plaats. Buurmeisje Line kwam ons huis in gerend: ”Kom snel, Juliette is van de trampoline gefietst!”. Inderdaad lag ze schreeuwend naast de trampoline, haar roze fiets iets verderop. Nog meer blauwe plekken, niks ernstigs. Kinderen zijn flexibel.

Ik weet niet wat er met mij zou gebeuren als ik van de trampoline zou fietsen, ik kneus mijn enkel al bij het omrollen met mijn fiets in bijna stilstaande positie. Het kruklopen gaat mij steeds beter af maar ik verlang erg naar herstel. Hoe goed is het gezond te zijn. De moestuin wordt overwoekerd, ik zie het met lede ogen aan. Mijn beeld van de mensheid is in ieder geval positiever geworden. In het openbaar vervoer tref ik veel meer mensen die helpen met instappen, een zitplek aanbieden of een deur openhouden dan mensen die, kijkend op een telefoon, mij geïrriteerd-gehaast bijna omver duwen.

Over telefoons gesproken, de mijne is kwijt. Een lang verhaal waar ik geen woorden aan vuil zal maken. Dat betekent een paar dagen zonder telefoon en dat is heerlijk rustig. Het scheelt een hoop prikkels en geeft aandacht en rust. Toch besef ik dat ik een telefoon nodig heb, voor mijn werk, om muziek te luisteren, foto’s te maken, de wekker te zetten en natuurlijk om contact te hebben. Zelfs de lichten in huis kunnen aan via een app. Toch stoor ik me aan het dwangmatig checken van nieuwssites en social media. En dan probeer ik nog zo min mogelijk te kijken in het bijzijn van de kinderen. Had ik maar meer wilskracht om de telefoon wijs te gebruiken. Is er een app die je in je hand bijt, wanneer je je mobiel te lang, te vaak gebruikt?

Leren mag best pijn doen.

tiny house kinderen

Share and Enjoy !

0Shares
0 0